GETUN
Mau
awan bali saka kuliah, aku nrima surat undangan reuni sekolah SMP.
Undangan kang lagi wae tak tampa kui ngandharake menawa reuni bakal
kalaksanan ing pesisir depok. Ah, nek kelingan jaman SMP ki marai
ngguyu. Akeh pengalaman-pengalaman lucuku karo kanca-kancaku. Ana sik
bolos bareng, mangkat telat nganti diseneni guru bareng. Nanging ana
uga prastawa kang marai gela utawa getun banget. Bab rasa ing ati
kang ora sengaja mampir. Rasa kang ketug saiki isih kasimpen rapet
ing ati. Rasa kang dadi carita susah senengku ing SMP lan uga dadi
salah sijining cerita urip kang ora bakal tak lalekke.
Isih
kelingan nalika dheweke pisanan mlebu kelasku. Dheweke salah
sawijining murid kang pindah saka Solo.
'jenengku
Niko priyambada, aku seka Solo.'
Ngono
kuwi anggone kenalan ing ngarep kelas. Lan sateruse dheweke dadi
kanca sing nyenengake. Kabeh padha seneng karo Niko amarga supel,
gelem kekancan karo sapa wae. Aku uga ora nyangka menawa Niko
tanggaku. Ana kulawarga anyar kang lagi pindah saka Solo, lan iku
kulawargane Niko. Omah kang ana ing pojok desa cedhak kali kae dadi
omahe Niko lan kulawargane nganti saiki. Ora beda karo ning sekolah,
ning desa Niko uga akeh kanca. Niko uga melu kumpulan pemudha-pemudhi
lan aktif ing masarakat desaku.
Kagiyatan
ing desa iku akeh. Apamaneh kagiyatan kang dilakuake dening
pemudha-pemudhi, kayata kagiyatan masjid, kagiyatan taun barunan, lan
uga ana kumpul-kumpul biasa supaya antarane pemudha-pemudhi iku luwih
kompak. Saka kagiyatan pemudha-pemudhi kuwi mau aku dadi luwih cedhak
karo Niko. Kanggoku dheweke wis kaya kakangku. Menawa pit-pitan mesti
jejer karo geguyon. Kadhangkala aku dijajakke Niko menawa padha
jajan-jajan bar saka pit-pitan. Semana uga karo kagiyatan liyane.
Salah
sawijining dina, ing desa ameh dianakake pengajian. Pemudha-pemudhi
pada ubeg ngresiki masjid karo gegojegan. Dina kuwi aku duwe jepitan
rambut anyar kang lagi wae tak tuku. Novi sik reti nek aku duwe jepit
rambut anyar ngolok-olok karo reresik sirambi. 'cieee cieee jepite
Sari anyar je,,, jilih aku,, cieee cieee'. Kanca-kanca liyane banjur
padha melu ngolok-olok marai aku isin. 'halah gor jepitan we,, biasa
wae' kandhaku karo rada mangkel. Niko kang ana ing mburiku ujug-ujug
narik jepit rambutku karo cengengesan. Dheweke banjur mlayu lunga
ngadoh. Aku kang kelangan jepit rambut banjur nguyak Niko karo
bengok-bengok: 'endi jepitanku,, ko aja digawa lunga, endi
jepitanku'.
Niko
kang ora ngrungokake apa sing tak omongke tetep mlayu karo
cengengesan. Ujug-ujug dheweke tiba kesandhung klasa mak bruk banjur
krungu suara 'krreteekk'. Aku kaget, gek-gek jepit rambutku pecah.
Lah tenanan jebul sek pecah jepitanku. Aku banjur lunga karo nesu.
Niko kang reti aku nesu banjur nguyak karo jaluk ngapura: 'Sar, aja
nesu to.. suk tak ijoli wis.. aku guyon mau, aja nesu yo? Kandhane
dheweke kanti rai melas. Aku tetep kekeh ora gelem ngenei ngapura.
Aku ngumbahi klasa mesjid karo nesu. Niko kang melu ngewangi ngumbahi
tetep jaluk ngapura. Ujug-ujug keprungu suwara mak brug. Jjebule Niko
kepleset ning mburiku. Aku ngguyu kepingkel-pingkel merga tingkahe.
Ah, aku pancen raiso suwe-suwe nesu karo dheweke.
Anggonku
cedhak karo Niko uga nular ing sekolah. Malahan kadhangkala dheweke
seneng nggodhani aku kaya jupuk barangku marai aku kudu nguyak-nguyak
dheweke turut sekolah. Kanca-kancaku ing sekolah padha ngira yen aku
karo Niko pacaran amarga sering ribut wong 2 ing kelas.
Dina
kui, aku garap tugas matematika ing kelas.
'kowe
ngapa ri? Kok sregep men,,, kandhane Anis, kancaku sakelas.
'garap
PR, aku lali rug garap je,,'
'Ri,
kowe pacaran po ro Niko?' takone Anis.
'Oralah,,
aku gor kanca kok' kandhaku karo tetep garap tugas
'Ri,
nek Niko kae wes duwe pacar rung? Nek urung mbok aku dicomblangke ro
dheweke?' kandhane Anis kanthi lirih
'Apa?
Kowe seneng Niko' bengokku tanpa sadhar
'sssttt
aja sero-sero!' kandhane Anis karo mendelik
'Hehehehe
sori ak keceplosan. Ok, ok sesuk tak comblangke, tenang wae. Dheweke
ora duwe pacar kok.'
'Tenan
lo,,, nuwun ya' kandhane Anis karo metu saka kelas.
Sawise
prastawa kuwi, aku mesthi dolan karo Anis. Tujuanku ora liya supaya
Anis luwih cedhak karo Niko. Malahan aku kerep ngomongke Anis ning
ngarepe Niko, nanging Niko mesthi ra tau nggagas. Dheweke dadi cuek
manawa aku ngomongke Anis.
Dina
kuwi tanggal 14 februari. Akeh sik padha ngarani dina valentine.
Ing dina kui, pemudha pemudhi padha ngrayakke kanthi menehi coklat
kanggo pacare utawa kancane. Semana uga ing kelasku. Kanca-kanca
padha ubeg ngomongke dina valentine. Aku mlebu salah
sawijining wong kang cuek karo bab-bab kaya ngono kuwi gor trima
meneng ning kelas.
'Ri,
ayo melu aku.' kandhane Niko karo mettu seka kelas.
'arep
ning ngendi?' takonku nanging dheweke meneng wae karo tetep mlaku.
Aku
mung manut wae mbuntut dheweke nganti ketug kidul kelas. Dheweke
menehi aku coklat karo ngguyu.
'Iki
nggo kowe' kandhane.
Aku
kanthi seneng nrima coklat mau. Ora nyana Anis weruh prastawa mau.
Muleh
sekolah aku diajak Anis ngomong wong 2. Aku karo Anis banjur
omong-omongan ing mburi sekolah.
'Koe
seneng Niko yo?' takone Anis kanthi mbesengut
'ora,
omonge sapa? Aku kan wis omong nek gor kanca.'
'la
mau ngapa nrima coklate?' kandhane Anis kanthi suara sik saya sero.
'aku
nrimane tekna dheweke kancaku/' aku coba jelaske kanthi sabar
'tapi
dheweke gemang nrima coklatku. Katane dheweke seneng karo kowe!' Anis
ngomong karo sesegukan. Aku kang kaget diomongi ngono kuwi mung
meneng. Sawise ngomong mangkono Anis banjur lunga.
Prastawa
ing mburi sekolah iku nggawe kakancananku karo Anis dadi adoh. Anis
saiki ora tau maneh dolan karo aku. Menawa aku marani Anis, dheweke
banjur lunga. Menawa kepethuk ning dalan, ra tau aruh-aruh kaya wong
ra kenal. Aku uga wis ngomongke prastawa kuwi karo Niko, nanging
dheweke ora nggagas.
'Ben,
malah ra tau nganggu.' kandhane karo ngonthel pit. Aku sing krungu
jawabe gor iso mbesengut.
Dina
kuwi aku lelengguh ana ing ngarep omah. Novi, kancaku ing desa mara
karo mesam-mesem, sajake bungah atine. Reti-reti dheweke takon karo
aku kanthi mesam-mesem.
'Ri,
kowe ki seneng ora karo Niko?' takone karo mesam mesem. Aku kang
kaget ditakoni kaya ngana jawab kanthi gugup.
'Ora.
La ngapa?' takonku balik
'Ora
papa kok, gor takon wae,' jawabe dheweke. Aku mung meneng weruh
tingkahe Novi sing aneh kuwi. Novi clingak-clinguk karo ngomong
alon-alon.
'Aku
ki dikongkon Niko nakokke kuwi, dheweke mau ki ning mburi wit iki.
Ning kok saiki ra ana gek neng ngendi? Kandhane Novi.
'embuh,
ra reti aku.' jawabku cuek.
Sawise
prastawa ing ngarep omah kuwi aku ora tau kepethuk Niko. Menawa
ketemu ning sekolah, dheweke ra tau nganggu utawa ngomong karo aku.
Semana uga ana ing desa. Aku dikandhani Novi menawa dheweke kuciwa
karo aku amarga omonganku ing ngarep omah kae. Saya suwe aku ngrasa
saya kelangan. Dheweke kang biasane nganggu aku, saiki cuek karo aku
tanpa sebab kang jelas. Saya suwe aku saya sadhar menawa aku uga duwe
rasa karo dheweke, nanging aku wedi anggone ngomong.
Nganti
saiki, aku isik mendhem rasaku kanggo dheweke. Aku getun karo
tindakanku pirang-pirang taun kepungkur. Aku wis gawe kuciwane wong
liya, mesthi iki balesane kanggo aku. Aku kudu iso nglalekke Niko.
Apamaneh dheweke wes duwe bojo, aku ora etuk trisna marang bojone
wong liya. Aku kudu wani ketemu karo Niko minangka kanca, tekade
atiku kanggo reuni SMP minggu ngarep.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar