opini pendek

PENGALAMANKU

Jebule Sepatuku Kentir

Dina minggu, kanca-kanca sadesa padha janjian arep menyang parangtritis. Anggone menyang padha numpak pit bebarengan, ana sek numpak pit dhewe ana uga sek padha boncengan. Aku boncengan karo kancaku sing jenenge Novi.

Dina kui parangtritis rame banget amarga dina preinan dadi akeh sing padha plesiran ing kana. Aku lan kanca-kanca milih panggon ing pojok wetan sing ora rame banget. Tas lan sepatu dilumpukake dadi siji lan ana salah siji wong sing jaga supaya ora ilang. Kanca-kanca liyane banjur padha dolanan dhewe-dhewe, ana sik dolanan pasir, peplayon lan uga padha bal-balan.

Pas lagi seneng-senenge padha dolanan, ana omak gedhe teka. Sanalika kabeh padha mlayu. Nanging ana salah siji kancaku sing bengok-bengok karo muni “tase, sandale... gek do digawani”. Kanca-kancaku banjur padha mlayu jupuki barange dhewe-dhewe. Sanalika ombak mau nggebyur awak-awake kanca-kanca kabeh. Aku weruh ana sandal siji kang kentir kegawa ombak mengidul. Aku kang rumangsa wis nyaut tasku karo sandalku banjur ngomong “sepatune sapa kae sik kentir,,, nyeker lo mengko le bali,,,”. Sanalika kanca-kancaku padha ubyek goleki sepatune dhewe-dhewe. Kancaku Novi banjur mara karo ngomong “ nuwun yo, sepatuku wis digawakke”. Aku kaget, la dene sepatune sing tak gawa kuwi salah sijine sepatune Novi, la terus sepatuku sik siji ning ngendi? Aku banjur goleki sepatuku sik siji ning kanca-kanca liyane nanging ra ana sing nggawa. Lha dalah, jebulane sepatu sik kentir mau sepatuku. Ombak sing gedhe mau wis nggawa sepatuku nglangi ning segara kidul kana. “Oalah klakon ki aku muleh nyeker” kandhaku karo lemes. Sanalika kanca-kancaku padha ngguyu cekakaan nggeguyu nasibku mau.